هيچ وقت مغرور نشو، چون برگ هاى درختان وقتى مي ريزند که فکر مى کنند طلا شده اند.
......................

گفتی که بیا و از وفایت بگذر از لهجه بی وفاییت

رنجیدم گفتم که بهانه ات برایم کافیست

معنای لطیف عشق را فهمیدم.
........................

اهل کوچه همه رفتند ولى ما مانديم حقمان است اگر بى کس و تنها مانديم هيچ تقصير

کسى نيست اگر رنجوريم روشنى هست خدا هست فقط ما کوريم.
........................

خدايا!من در اين دنيا فانى از غمگينى كبوترهاى آسمان دلم،سخن نمىگويم،چرا که اوج

دلتنگيهايم براى تو،از آنها هم بالاتراست آرى دلم تنگ روزهاى خوبيها و مهربانى هاست.
........................

شبى پرسيدمش با بى قرارى

به غير از من کسى را دوست

دارى دو چشمش از خجالت بر من افتاد ميان گريه هايم گفت:آرى
......................

دلبسته به سکه هاى قلک بودم،دنبال بهانه هاى

کوچک بودم،روياى بزرگترشدن خوب نبود،اى کاش تمام عمر کودک بودم
.......................

در بى کرانه هاى زندگى ام دو چيز مرا افسونم

مى کند:آبى آسمان که آن را مى بينم و مى دانم که

نيست و خدا را که نمى بينم و مى دانم که هست.
.........................

امروز داشتم اشکهايم را روى نامه اى

عاشقانه باقطره چکان جعل ميکردم خاطرم آمد شياد دلتنگ خنده

هايم باشى ببخش اگر اين روزها عشق باگريستن ثابت ميشود.
.......................